WP N1 na nipte nederlaag als 4e geëindigd

Bij het begin van de wedstrijd Het Witte Paard N1 - Volendam N1, laatste ronde NHSB-competitie, kon ik de tegenstanders het heuglijke nieuws melden dat zij na het verlies van concurrent Castricum N2 aan een score van 43,75% - slechts 2 procent meer dan wat de grote winnaar van de Provinciale Statenverkiezingen in hun woonplaats behaalde - genoeg hadden om kampioen te worden in 2B.
3½ bordpunt zou hen namelijk zowel in match- als bordpunten gelijk doen eindigen met Castricum en hun 5-3 winst in de tussen hen gespeelde wedstrijd gaf dan de doorslag.

Voor ons stond er niets meer op het spel. Zowel degradatie als promotie was niet meer in zicht. We moesten, zoals dat heet, onze sportieve plicht doen en het Volendam zo lastig mogelijk maken.

Daar was aanvankelijk totaal geen sprake van. Aan enkele borden kwamen onze spelers niet al te best uit de opening.

Zelf gaf ik het slechte voorbeeld. Ik speelde na 1. e4 e5 2. Lc4 Pf6 3. Pc3 Pc6 4. Pf3 Pxe4 5. Pxe4 d5 nonchalant 6 Lb3 en zat na 6….. dxe4 meteen in de problemen. Na dameruil die ik beter had kunnen vermijden volgde kwaliteitsverlies en tegen beter weten in speelde ik nog maar een poosje door.

Zodoende had Hans de twijfelachtige eer om onze eerste nul te scoren. In materieel gelijke stelling bleken de zware stukken van zijn tegenstander het gevaarlijkst en toen hij een matdreiging niet zag aankomen was het meteen uit.

Vervolgens dan mijn nederlaag, want tegen twee binnengedrongen torens viel niets meer te beginnen. Waarmee mijn totale score op een droevige 1 uit 5 kwam.
Tegelijkertijd viel onze derde nul toen Leendert, die ik bij een van mijn vele rondjes langs de borden - ik had toch weinig meer te verliezen - niet slecht vond staan, om redenen die mij toch zijn ontgaan, opgaf.

Zo was de klus voor Volendam al bijna geklaard. Maar bijna is nog niet half, wordt terecht wel gezegd.
Piet gaf het sein tot een tegenoffensief. Hij veroverde de witte dame tegen toren en loper en daar de dekking van de pionnen ven zijn tegenstander problematisch was kostte het hem weinig moeite om de winst binnen te halen.

Aan de resterende vier borden was nog van alles mogelijk. Terwijl de tijd wegtikte en hier en daar in de laatste vijf minuten het noteren bij de Volendammers door uitgespeelde teamgenoten werd gedaan, moesten lastige beslissingen worden genomen.

Roland stak veel tijd in het berekenen van een serie offers. Het bleek uiteindelijk, met nog enkele seconden op de klok, na nog een offer tot het beoogde mat te leiden.

Robin had wat pionnen meer, deels door zijn tegenstander in aanvallende manoeuvres gestoken. Wit kwam dreigend opzetten maar kon geen beslissing forceren. Toen beiden minder dan een minuut over hadden bleek Robin, hoewel hij een beslissend mat miste, de sterkste zenuwen te hebben.

Zo was het plotseling 3-3. Maar verder liet Volendam het niet komen. André had na veel geschuif het pionoffer in de opening niet kunnen rechtvaardigen. Toen ook bij hem de tijd krap werd viel zijn stelling in duigen.
Volendam was kampioen en kon aan het laatste bord een waarschijnlijk gewonnen pionneneindspel aan Emil remise geven.
Deze bleef daardoor ongeslagen en werd samen met Robin topscorer met 5 uit 7.

Met 6 matchpunten en 27½ bordpunten is Witte Paard N1 als 4e geëindigd.

Het Witte Paard N1 (1669) - Volendam N1 (1752)
André Meester (1868) - Erik Steur (1954) 0-1, Jan Rot (1762) - Frans Vlugt (1809) 0-1, Robin Mandersloot (1811) - Reinier Bodemeijer (1777) 1-0, Roland van Soest (1766) - Peter Kemper (1819) 1-0, Piet Zegers (1635) - Nico Koning (1719) 1-0, Leendert Saarloos (1635) - Henk Veerman (1676) 0-1,
Hans van Heems (1500) - Hans Keizer (1686) 0-1, Emil Aktas (1376) - Martijn Veerman (1574) ½-½.